Histeria dziecka w miejscu publicznym – dlaczego to tak boli?
Zastanawiałam się nie raz, co sprawia, że te sytuacje tak bardzo nas dotykają. Czy to tylko te emocje matki – wstyd, bezradność, poczucie winy? A może presja społeczna, te nierealne oczekiwania, że powinnyśmy być „idealne”? Miejmy na uwadze, że po porodzie, hormony szaleją, a my jesteśmy po prostu zmęczone. To wszystko kumuluje się, potęgując nasze odczucia. Być może pomocny okaże się artykuł dotyczący lęku po porodzie, gdzie znajdziesz porady jak radzić sobie w tym trudnym okresie.
„On to robi specjalnie!” – Dlaczego dzieci wpadają w histerię?
Często łapiemy się na myśli, że nasz urwis robi to specjalnie. Ale czy tak jest naprawdę? Spójrzmy na to z perspektywy rozwoju emocjonalnego dziecka. Ich układ nerwowy jest jeszcze niedojrzały, a umiejętność radzenia sobie z silnymi emocjami dopiero się kształtuje. Poza tym, czy zastanawiamy się, jakie są potrzeby dziecka w danej chwili? Może jest głodne, zmęczone, potrzebuje uwagi, a może po prostu dopadła je frustracja? Histeria to często jedyny sposób, jaki zna w danej chwili, by zakomunikować nam swoje niezaspokojone potrzeby.
Co działa, a co pogarsza sytuację? Eksperymentalne podejście
Spróbujmy przyjrzeć się różnym reakcjom i ich skutkom, jakbyśmy przeprowadzały mały eksperyment. Wyobraź sobie taką sytuację: jesteście w sklepie, a Twój syn, powiedzmy, ośmioletni Franek, zaczyna krzyczeć, bo nie chcesz mu kupić kolejnej zabawki. Co robisz?
- Reakcja 1: Ignorowanie. Udajesz, że nic się nie dzieje, licząc na to, że mu przejdzie. Ale skutki mogą być odwrotne: Franek zaczyna krzyczeć jeszcze głośniej, czuje się odrzucony, a Ty zaczynasz tonąć we wstydzie, czując na sobie wzrok innych klientów. To trochę jak z małym szczeniakiem, który szczeka, żeby zwrócić na siebie uwagę – im bardziej go ignorujesz, tym głośniej szczeka.
- Reakcja 2: Krzyk i karanie. Zirytowana, podnosisz głos, grozisz karą. Niestety, skutki są opłakane: Franek boi się, ale nie rozumie, dlaczego jest karany. Relacja między Wami się pogarsza, a w przyszłości może stać się bardziej agresywny. To jak z tresurą lwa batem – osiągniesz posłuszeństwo, ale za jaką cenę?
- Reakcja 3: Próba natychmiastowego uspokojenia za wszelką cenę. Kupujesz mu tę zabawkę, byle tylko skończył. Ale skutki są takie, że Franek uczy się, że krzykiem może wszystko wymusić. Nie uczy się radzić sobie z emocjami, a Ty czujesz się zmanipulowana. To trochę jak dawanie psu smakołyków za każdym razem, gdy szczeka – szybko się nauczy, jak tobą sterować.
- Reakcja 4: Spokojna reakcja i wsparcie emocjonalne. Kucasz obok Franka, mówisz spokojnym głosem: „Widzę, że jesteś zły, bo nie mogę Ci tego kupić. Rozumiem, że jest Ci przykro.” Oferujesz mu przytulenie, wspólnie szukacie rozwiązania. Skutki? Franek czuje się wysłuchany, uczy się nazywać i akceptować swoje emocje, a Wasza więź się umacnia. To jak z sarną, która boi się burzy – potrzebuje spokojnego głosu i bliskości, by poczuć się bezpiecznie.
Mindfulness i DBT – czy to działa na dzieci?
Techniki mindfulness, czyli uważności, oraz dialektyczna terapia behawioralna (DBT) zyskują coraz większą popularność. Czy zasadnie? Badanie opublikowane w PubMed wykazało, że terapia poznawczo-behawioralna oparta na uważności (MBCT) i DBT może redukować agresywne zachowania u dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD). W badaniu wzięło udział 51 dzieci z ASD, które losowo przydzielono do grupy terapeutycznej lub kontrolnej. Grupa terapeutyczna uczestniczyła w dziewięciu cotygodniowych sesjach terapii indywidualnej, a rodzice w obu grupach otrzymywali psychoedukację. Wyniki pokazały, że w grupie terapeutycznej zmniejszyła się częstotliwość napadów złości i kłótni. Chociaż badanie dotyczyło dzieci z ASD, techniki te z powodzeniem można adaptować do pracy z dziećmi bez diagnozy, ucząc je rozpoznawania i akceptowania emocji.
Kluczowe elementy to:
- nauka oddychania przeponą,
- identyfikacja bodźców wywołujących złość,
- techniki relaksacyjne.
Praktyczne wskazówki: Jak reagować w trakcie histerii dziecka?
Wiem, że łatwo powiedzieć „zachowaj spokój”, ale w praktyce to nie lada wyzwanie. Spróbuj jednak zastosować kilka sprawdzonych trików:
- Zadbaj o bezpieczeństwo: Usuń niebezpieczne przedmioty, zapewnij dziecku przestrzeń, w której może wyrazić swoje emocje.
- Zachowaj spokój: Oddychaj głęboko, przypomnij sobie, że to minie.
- Uznaj emocje dziecka: „Widzę, że jesteś bardzo zły/smutny/rozczarowany”.
- Unikaj logiki i tłumaczeń: W trakcie histerii dziecko nie jest w stanie racjonalnie myśleć.
- Oferuj bliskość i dotyk: Przytulenie, trzymanie za rękę (jeśli dziecko tego potrzebuje).
- Przekieruj uwagę: Zaproponuj zmianę otoczenia, zabawkę, ulubioną piosenkę.
- Po histerii: Porozmawiaj o tym, co się stało, nazwij emocje, poszukaj rozwiązań na przyszłość.
Kiedy poszukać wsparcia specjalisty?
Czasem te trudne zachowania dzieci są sygnałem, że potrzebna jest pomoc z zewnątrz. Zastanów się nad konsultacją ze specjalistą, jeśli:
- histerie są częste i bardzo intensywne,
- pojawiają się zachowania agresywne i autoagresywne,
- dziecko ma problemy z funkcjonowaniem społecznym i emocjonalnym,
- masz podejrzenie zaburzeń rozwojowych.
Jeśli zauważasz u swojego dziecka niepokojące sygnały, takie jak problemy z funkcjonowaniem społecznym i emocjonalnym, warto również zapoznać się z artykułem na temat fobii społecznej u nastolatków, aby lepiej zrozumieć, jak możesz mu pomóc.
Pamiętaj! Ty jesteś najważniejsza.
Mówi się, że szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko. Nie zapominaj o sobie! Znajdź czas na odpoczynek, relaks, aktywność fizyczną. Nie wstydź się prosić o pomoc partnera, rodzinę, przyjaciół. Akceptuj swoje niedoskonałości – nikt nie jest idealnym rodzicem. I najważniejsze – pamiętaj, że kochasz swoje dziecko, a histeria to tylko epizod, który nie definiuje Waszej relacji.
Warto pamiętać, że znalezienie chwili dla siebie jest kluczowe. Może zainteresuje Cię artykuł: Żałoba po ciele – jak zaakceptować siebie po porodzie, który pomoże Ci zaakceptować zmiany i zadbać o swoje samopoczucie.
Spojrzeć inaczej – zrozumienie i akceptacja.
Histeria dziecka to nie wyraz złej woli, ale wołanie o pomoc. Twoje emocje są ważne – nie musisz być bohaterką, masz prawo do zmęczenia, złości, bezradności. Zaakceptuj, że ataki histerii są częścią dzieciństwa i że masz prawo popełniać błędy. Oddychaj głęboko i pamiętaj, że każda, nawet najtrudniejsza chwila, kiedyś minie.
Dbamy o to, by nasze treści były wiarygodne i oparte na naukowych faktach. Oto materiały, które były podstawą do stworzenia artykułu:
- „The effectiveness of an attention-based intervention for school-aged autistic children with anger regulating problems: A randomized controlled trial.” – PubMed (2022).
Głęboko cenimy rzetelność naszych informacji, dlatego pod tym adresem możesz dowiedzieć się więcej o naszej polityce publikacji
Niniejszy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępuje profesjonalnej konsultacji.
