Kroki w ciemności: Co naprawdę czuje matka?
Ta decyzja jest jak spacer po linie zawieszonej nad przepaścią. Każdy krok to ogromny wysiłek, a strach paraliżuje. Ale idziesz, bo wiesz, że na końcu czeka bezpieczeństwo – dla Twojego dziecka.
- W cieniu samotności: emocje, które towarzyszą decyzji o oddaniu dziecka.
Czujesz się osamotniona, prawda? Otacza Cię cień strachu, wstydu i poczucia winy. Wydaje Ci się, że zawiodłaś. To zrozumiałe. Ta decyzja jest naznaczona bólem i desperacją. Przejrzyjmy te emocje po kolei. Strach – o przyszłość dziecka, o to, czy sobie poradzisz, o to, co powiedzą inni. Wstyd – że nie możesz dać dziecku tego, co Twoim zdaniem powinna zapewnić każda matka. Poczucie winy – że w ogóle bierzesz pod uwagę taką opcję jak Okno Życia. Beznadzieja – gdy patrzysz na swoją sytuację i nie widzisz żadnego innego wyjścia.
Zastanów się, co doprowadziło Cię do tego momentu. Czy to trudna sytuacja finansowa, brak wsparcia rodziny, problemy ze zdrowiem, czy może po prostu poczucie, że nie jesteś gotowa na macierzyństwo? Pamiętaj, nie musisz dźwigać tego ciężaru sama. Istnieją organizacje i osoby, które mogą Ci pomóc przejść przez ten trudny czas. Zwróć się do nich.
Z danych Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę wynika, że najczęstszymi przyczynami oddawania dzieci są trudna sytuacja materialna, brak wsparcia społecznego oraz problemy osobiste matki.
- Okno Życia: Światełko nadziei czy ostateczne pożegnanie?
Okno Życia to miejsce, w którym matka może anonimowo i bezpiecznie zostawić swoje nowo narodzone dziecko, mając pewność, że zostanie ono otoczone opieką. To swego rodzaju „przystań” dla dziecka, które z różnych powodów nie może być wychowywane przez swoich biologicznych rodziców. Ale dla Ciebie, matki, to przede wszystkim ogromny dylemat moralny i emocjonalny. Czy to światełko nadziei, dające dziecku szansę na lepsze życie, czy ostateczne pożegnanie, które będzie Cię prześladować do końca życia?
Pierwsze Okna Życia powstały w średniowieczu jako miejsca, gdzie porzucone dzieci mogły znaleźć schronienie. Współcześnie, w Polsce, działają one pod opieką Caritas Polska i innych organizacji kościelnych i społecznych. Celem istnienia Okien Życia jest przede wszystkim ochrona życia nowo narodzonych dzieci i zapobieganie porzuceniom w miejscach niebezpiecznych, takich jak śmietniki czy ulice.
Procedura oddania dziecka w Oknie Życia jest prosta i dyskretna. Matka może przyjść do Okna o dowolnej porze dnia i nocy. Po otwarciu okna umieszcza w nim dziecko. Włącza się alarm, który informuje personel o obecności dziecka. Matka może odejść, zachowując pełną anonimowość. Po zabraniu dziecka, lekarze sprawdzają jego stan zdrowia, a następnie informowany jest sąd rodzinny, który wszczyna procedurę adopcyjną.
Czy poczucie anonimowości jest wystarczającą ochroną? Dla wielu kobiet tak. To jedyna możliwość, by w ukryciu podjąć decyzję, która zaważy na całym ich życiu. Z drugiej strony, brak możliwości pożegnania, brak informacji o dalszym losie dziecka, może być źródłem ogromnego cierpienia.
- Po drugiej stronie lustra: Co dzieje się z dzieckiem po oddaniu?
Oddanie dziecka to akt, który rodzi wiele pytań. Co się z nim stanie? Gdzie trafi? Czy będzie szczęśliwe?
Po oddaniu dziecka do Okna Życia, uruchamiana jest procedura adopcyjna. Sąd rodzinny, po otrzymaniu zgłoszenia, wszczyna postępowanie, którego celem jest ustalenie sytuacji prawnej dziecka i znalezienie dla niego nowej rodziny. Dziecko trafia pod opiekę rodziny zastępczej, gdzie czeka na adopcję. Procedura adopcyjna w Polsce jest szczegółowo regulowana przez prawo i ma na celu zapewnienie dziecku jak najlepszych warunków rozwoju. Ile trwa? To zależy od wielu czynników, m.in. od obciążenia sądów i od sytuacji konkretnego dziecka. Średnio jednak, proces adopcyjny trwa od kilku miesięcy do roku.
Zarówno dziecko, jak i matka biologiczna mają swoje prawa. Dziecko ma prawo do tożsamości, do poznania swoich korzeni, ale także do wychowania w rodzinie, która zapewni mu miłość i bezpieczeństwo. Matka biologiczna ma prawo do anonimowości, ale także do informacji o rozwoju dziecka, jeśli wyrazi taką chęć.
Według danych Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, rocznie w Polsce dzięki Oknom Życia nowe rodziny znajduje kilkadziesiąt dzieci. To statystyki, które dają nadzieję, że ta trudna decyzja, choć bolesna, może być początkiem lepszego życia dla Twojego dziecka.
- Cisza po burzy: Jak żyć z tą decyzją?
Burza emocji minęła, ale pozostała cisza. Cisza, która boli, która przypomina o podjętej decyzji. Jak żyć z tym ciężarem? To pytanie, które zadaje sobie wiele kobiet, które zdecydowały się na oddanie dziecka.
Długotrwałe skutki emocjonalne mogą być różne. Żal, smutek, poczucie winy, tęsknota – to tylko niektóre z uczuć, które mogą Ci towarzyszyć. Ważne jest, aby dać sobie czas na przeżycie żałoby po stracie dziecka. Nie tłum w sobie emocji, pozwól im wypłynąć. Płacz, krzycz, pisz – rób wszystko, co pomoże Ci uporać się z bólem.
Gdzie szukać wsparcia? Przede wszystkim w bliskich osobach – rodzinie, przyjaciołach. Porozmawiaj z nimi o swoich uczuciach, podziel się swoimi troskami. Jeśli czujesz, że to nie wystarcza, skorzystaj z pomocy specjalistów. Istnieją organizacje, które oferują wsparcie psychologiczne dla kobiet, które oddały dziecko do adopcji. Możesz również dołączyć do grupy wsparcia, gdzie spotkasz osoby, które przeszły przez podobne doświadczenia.
Spróbuj tego: Znajdź terapeutę specjalizującego się w pracy z osobami po stracie. Terapia może pomóc Ci zrozumieć swoje emocje i nauczyć się radzić sobie z nimi.
„Badanie przeprowadzone przez Uniwersytet Jagielloński wykazało, że kobiety, które skorzystały ze wsparcia psychologicznego po oddaniu dziecka do adopcji, lepiej radziły sobie z emocjami i szybciej wracały do równowagi psychicznej” – (Źródło: Uniwersytet Jagielloński). Z badania wynika, że kluczowe jest przepracowanie żałoby i znalezienie sposobu na pogodzenie się z przeszłością.
- Czy istnieje inna droga? Alternatywy dla Okna Życia.
Zanim podejmiesz ostateczną decyzję, warto rozważyć, czy istnieją alternatywy dla Okna Życia. Może jest jeszcze szansa na to, byś mogła wychować swoje dziecko?
Jedną z możliwości jest adopcja otwarta. Polega ona na tym, że matka biologiczna ma kontakt z rodziną adopcyjną i może uczestniczyć w życiu dziecka. To rozwiązanie pozwala na zachowanie więzi z dzieckiem i na monitorowanie jego rozwoju. Inną opcją jest rodzina zastępcza. W tym przypadku, dziecko trafia pod opiekę rodziny, która zapewnia mu dom i wychowanie, ale nie staje się jego prawnymi rodzicami.
W Polsce istnieją również programy wsparcia dla samotnych matek i rodzin w trudnej sytuacji finansowej. Możesz ubiegać się o pomoc finansową, mieszkaniową, prawną i psychologiczną. Skontaktuj się z lokalnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej i zapytaj o dostępne formy wsparcia.
Pamiętaj: Nie wstydź się prosić o pomoc. To nie jest oznaka słabości, tylko dowód na to, że chcesz zrobić wszystko, co w Twojej mocy, dla swojego dziecka.
- Historie, które dają nadzieję: Świadectwa matek i adoptowanych dzieci.
Czasem, w najciemniejszych chwilach, potrzebujemy usłyszeć historie innych, historie, które dają nadzieję. Posłuchajmy więc głosów tych, którzy przeszli przez podobne doświadczenia.
Magda, która oddała synka do Okna Życia, po latach odnalazła go dzięki programowi „Adopcja Szuka Adopcji”. „To była najtrudniejsza decyzja w moim życiu” – mówi Magda. „Ale wiedziałam, że nie mogę mu zapewnić tego, czego potrzebuje. Dziś, kiedy widzę, jak jest szczęśliwy w swojej nowej rodzinie, wiem, że podjęłam właściwą decyzję”.
Kacper, który został adoptowany dzięki Oknu Życia, mówi: „Zawsze wiedziałem, że jestem adoptowany. Moi rodzice nigdy tego przede mną nie ukrywali. Jestem im wdzięczny za to, że dali mi dom i miłość. Nie czuję żalu do mojej biologicznej mamy. Wierzę, że zrobiła to dla mojego dobra”.
Te anonimowe historie to dowód na to, że nawet w tak trudnej sytuacji, jak oddanie dziecka, można znaleźć nadzieję i szczęście. To przesłanie nadziei i siły dla każdej kobiety, która stoi przed tym trudnym wyborem.
Pamiętaj, że nie jesteś sama. Twoje emocje są ważne i zasługują na to, by je usłyszeć. Rozważ wszystkie opcje, poszukaj wsparcia i podejmij decyzję, która będzie najlepsza dla Ciebie i Twojego dziecka. Wierzę w Ciebie.
Oświadczenie: Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępuje profesjonalnej konsultacji medycznej lub psychologicznej.
