Nastolatek chce tatuaż? Sprawdź, jak o tym rozmawiać!

Hej Kochane Mamy! (i przyszłe Mamy!)

Czy zastanawiałaś się, dlaczego to takie ważne? Kiedy twój nastoletni syn, powiedzmy Janek, przychodzi i mówi: „Mamo, chcę sobie zrobić tatuaż!”, to nie chodzi tylko o kawałek tuszu pod skórą. To komunikat, wyraz jego rodzącej się tożsamości. To, co się za tym kryje – emocje, pragnienia, potrzeba przynależności – to właśnie jest sedno sprawy. A jak to wpłynie na Wasze relacje? Oj, tu już robi się ciekawie! Dlatego dzisiaj porozmawiamy o tym, jak reagować, żeby nie ranić ani Janka, ani siebie.

„Mamo, chcę tatuaż!” – czyli dlaczego to w ogóle się dzieje?

Dlaczego nagle nastolatek chce tatuaż? To pytanie, które zaprząta głowę wielu rodzicom. Przyjrzyjmy się temu z bliska.

Bunt nastolatka – czy tatuaż to kolejny sposób na „nie”?

Czy kiedykolwiek miałaś wrażenie, że Twoje dziecko robi coś tylko po to, żeby Cię zdenerwować? No właśnie, bunt nastolatka to naturalny etap rozwoju. Potrzeba wyrażania własnego zdania, nawet poprzez kontrowersyjne decyzje, jest silna. Jak więc dzisiejsi nastolatkowie wyrażają siebie? Często przez modę, muzykę, ale także przez… tatuaże. W dużej mierze ma na to wpływ ekspozycja na treści w mediach społecznościowych, gdzie ich idole prezentują wytatuowane ciała, promując w ten sposób tatuaże, jako normę i symbol cool.

Poszukiwanie tożsamości – kim jestem i co chcę pokazać światu?

Tatuaż może być dla młodego człowieka sposobem na wyrażenie swojej tożsamości, pokazanie, kim się czuje i kim chce być. Może to być symbol ważnych dla niego wartości, pasji lub przekonań. Jak tatuaż wpisuje się w proces budowania poczucia własnej wartości? Badania wskazują, że dla niektórych nastolatków tatuaż jest formą autodefinicji i wzmocnienia poczucia indywidualności. Badanie przeprowadzone przez Uniwersytet w Teksasie w 2017 roku wykazało, że osoby z tatuażami częściej czują się pewne siebie i niezależne (Dworkin et al., 2017).
Praktyczny wniosek: Zapytaj syna/córkę, co konkretny wzór dla niego/niej oznacza. Staraj się zrozumieć symbolikę i motywacje.

Presja rówieśnicza – „wszyscy mają, to ja też muszę”?

Pamiętasz, jak w szkole podstawowej wszyscy mieli te same plecaki albo buty? Presja rówieśnicza działa silnie w każdym wieku, ale u nastolatków jest szczególnie dotkliwa. Jeśli w grupie rówieśniczej tatuowanie się jest popularne, Twoje dziecko może czuć się wykluczone, jeśli nie pójdzie za tłumem. Jak rozmawiać o wpływie grupy i odróżnianiu się od innych? Podkreśl, że prawdziwa siła tkwi w byciu sobą i podejmowaniu własnych, świadomych decyzji. Warto też pamiętać, że odrzucenie przez rówieśników może być bardzo bolesne i wpłynąć na decyzję o tatuażu.

Psycholog o tatuażach u nastolatków:

Zapytałam o opinię psychologa dziecięcego, Agnieszkę Lis, na temat decyzji o tatuażu w młodym wieku. „Tatuaże u nastolatków to często próba wyrażenia siebie i swojej niezależności” – tłumaczy Agnieszka. „Ważne jest, aby rodzice podeszli do tego tematu z empatią i zrozumieniem. Kara lub zakaz mogą tylko pogorszyć sytuację i doprowadzić do ukrytych działań. Zamiast tego, warto porozmawiać o motywacjach dziecka i o konsekwencjach takiej decyzji, zarówno zdrowotnych, jak i społecznych”.

Tatuaż – mała rzecz, a zmienia wszystko? Czyli o konsekwencjach, o których warto pogadać.

Zanim Twój nastolatek pobiegnie do studia tatuażu, warto porozmawiać o konsekwencjach. Nie chodzi o straszenie, ale o uświadomienie, że to decyzja na całe życie (albo przynajmniej na długie lata).

Zdrowie przede wszystkim – ryzyko infekcji, alergii i… żalu.

Ryzyko infekcji, alergii na barwniki, a nawet zarażenia wirusami (np. żółtaczki) to realne zagrożenia związane z tatuażami, szczególnie jeśli są wykonywane w nieprofesjonalnych warunkach. Upewnij się, że Twoje dziecko jest świadome tych niebezpieczeństw.
Sprawdź: Czy salon tatuażu posiada odpowiednie certyfikaty i przestrzega zasad higieny.

Przyszłość w kolorze – czy tatuaż może utrudnić start w dorosłe życie?

W niektórych zawodach widoczne tatuaże mogą być źle widziane. Niestety, stereotypy wciąż istnieją. Rozmawiajcie o tym, jak tatuaż może wpłynąć na przyszłość zawodową Twojego dziecka.
Wskazówka: Zastanówcie się razem, czy umiejscowienie tatuażu ma znaczenie. Może lepiej wybrać miejsce, które można łatwo zakryć ubraniem?

Decyzja na całe życie? – a co jeśli gust się zmieni?

Gust nastolatków zmienia się jak w kalejdoskopie. To, co podoba się dzisiaj, jutro może być powodem wstydu. Usuwanie tatuaży to kosztowny i bolesny proces. Uświadom Twojemu dziecku, że to decyzja na lata.

Anegdota z życia:

Pamiętam, jak moja koleżanka, Julka, w liceum wytatuowała sobie imię swojego chłopaka. No cóż, związek nie przetrwał próby czasu, a Julka przez długie lata żałowała swojej decyzji. Teraz, po wielu sesjach laserowego usuwania, ledwo widać ślad po tym „wiecznym” uczuciu. To pokazuje, że emocje buzują, ale warto dać sobie czas na przemyślenie. Warto też uczyć nastolatków o negocjacjach w rodzinie, by wspólnie podejmować decyzje.

Jak rozmawiać, żeby się dogadać? Czyli sugestie dla rodziców (i dla nas samych!)

Rozmowa to podstawa. Ale jak rozmawiać, żeby nie skończyło się na krzykach i trzaskaniu drzwiami?

Aktywne słuchanie – spróbuj zrozumieć, zanim zaczniesz oceniać.

Zamiast od razu krytykować pomysł, spróbuj dowiedzieć się, co Twoje dziecko do niego skłania. Zadawaj pytania, słuchaj uważnie i pokaż, że naprawdę Cię to interesuje.
Spróbuj tego: Powiedz: „Rozumiem, że to dla Ciebie ważne. Opowiedz mi o tym więcej”.

Empatia – wczuj się w jego skórę (dosłownie!).

Pamiętasz swoje nastoletnie marzenia i bunt? Może Ty też chciałaś zrobić coś, co nie podobało się Twoim rodzicom? Spróbuj spojrzeć na sytuację z perspektywy Twojego dziecka. Możesz także przypomnieć sobie, jak w Twoim życiu objawiał się kryzys egzystencjalny w nastoletnim wieku.

Fakty zamiast krzyków – edukuj, nie strasz.

Zamiast mówić: „Tatuaże są okropne i zniszczysz sobie życie!”, pokaż realne zagrożenia i konsekwencje. Możesz poszukać artykułów o ryzyku infekcji, problemach w znalezieniu pracy itp.

Propozycja alternatyw – może henna, może airbrush?

Jeśli nie chcesz się zgodzić na tatuaż, zaproponuj alternatywy. Henna, airbrush, naklejki – to tymczasowe rozwiązania, które pozwolą Twojemu dziecku wyrazić siebie, bez trwałych konsekwencji.

Opinie eksperta:

Psycholog Agnieszka Lis dodaje: „Ważne jest, aby rodzice zachowali spokój i nie reagowali emocjonalnie. Krzyki i zakazy mogą tylko sprawić, że dziecko zamknie się w sobie i zacznie działać w tajemnicy. Spróbujcie znaleźć kompromis, który będzie akceptowalny dla obu stron”.

Kiedy powiedzieć „nie” i jak to zrobić z miłością?

Czasami trzeba postawić granicę. Jeśli uważasz, że tatuaż jest w tym momencie złym pomysłem (np. ze względu na wiek, zdrowie, sytuację życiową), powiedz „nie”, ale wytłumacz dlaczego. Ważne, żeby dziecko zrozumiało, że robisz to z miłości i troski, a nie ze złośliwości.
Sugerujemy: Powiedz: „Kocham Cię i chcę dla Ciebie jak najlepiej. Dlatego uważam, że teraz nie jest dobry moment na tatuaż”.

Tatuaż to nie koniec świata! Czyli, jak utrzymać dobre relacje, nawet jeśli decyzja jest trudna.

Niezależnie od tego, jaką decyzję podejmiesz, pamiętaj, że najważniejsze są relacje z Twoim dzieckiem.

Wsparcie i akceptacja – niezależnie od decyzji, najważniejsza jest miłość.

Pokaż swojemu dziecku, że kochasz je bezwarunkowo, niezależnie od tego, czy ma tatuaż, czy nie. Ważne, żeby czuło Twoje wsparcie i akceptację.

Budowanie relacji – opartej na zaufaniu i wzajemnym szacunku.

Rozmowa o tatuażu to tylko jedna z wielu okazji do budowania relacji z Twoim dzieckiem. Pamiętaj o regularnych rozmowach, okazywaniu zainteresowania jego życiem i problemami. Zbuduj relację opartą na zaufaniu i szacunku, a łatwiej będzie Wam rozmawiać o trudnych tematach. Jeśli Twoje dziecko ma trudności w budowaniu relacji, warto przeczytać artykuł o tym, jak wspierać dziecko w budowaniu przyjaźni.

Anegdota z życia:

Znam rodzinę, gdzie mama nie zgadzała się na tatuaż córki. Po długich rozmowach doszły do kompromisu: córka zrobiła mały, dyskretny tatuaż, a mama towarzyszyła jej w studio tatuażu. Dzięki temu obie czuły się komfortowo i wzmocniły swoją więź. To pokazuje, że czasami warto szukać rozwiązań, które zadowolą obie strony.

Pamiętajcie Drogie Mamy – nastolatek tatuaż to wyzwanie, ale też szansa na wzmocnienie relacji z dzieckiem. Podejdźcie do tego z empatią, otwartością i miłością, a na pewno znajdziecie rozwiązanie, które będzie najlepsze dla Waszej rodziny. A jeśli czujecie, że potrzebujecie wsparcia, nie wstydźcie się sięgnąć po pomoc psychologa lub terapeuty rodzinnego. Tak jak w przypadku focha u dziecka, ważna jest spokojna i przemyślana reakcja.

Informacja: Artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastępuje profesjonalnej konsultacji z psychologiem lub lekarzem.

Wykorzystane publikacje: